အျပင္မွာေတာ့ မိုးေတြသည္းၾကီးမည္းၾကီးပဲဗ်ာ။ မိုးေအးေအးနဲ. အြန္လိုင္းေပၚ ဟုိၾကည့္ဒီၾကည့္နဲ႔ လုပ္ရင္း ဘာရယ္မဟုတ္ စာေရးခ်င္စိတ္ေတြေပၚလာတယ္ဗ်။ လြမ္းစရာေကာင္းတယ္ဗ်ာ။ အမယ္ ေက်ာင္းဆရာက ဘာမ်ားလြမ္းစရာ ေတြရွိေနတာလဲ။ ဘာကိုလြမ္းလို႔လြမ္းရမွန္းမသိပါဘူးဗ်ာ။ ေသခ်ာတာေတာ့ အိမ္ကိုသတိရတယ္ဗ်ာ။ အိမ္ျပန္မေရာက္တာ ဘာလုိလိုနဲ. ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီပဲဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ျမိဳ့ေလး အခုခ်ိန္ဆို ေအးလို႔ေစာင္ၿခဳံထဲမွာ ေကြးေနမွာလား။ အခ်မ္းေျပေအာင္ လိုင္မီးေသာက္ၿပီး ညကိုအခ်ိန္ျဖဳန္းေနၿပီလား။ ေခါင္ရည္ခ်ဳိခ်ဳိကိုေသာက္ၿပီး ဇိမ္ယစ္ေနတဲ့ၿမိဳ.လည္းျဖစ္ေနနိဳင္တာပဲေနာ္။
အိမ္ကိုျပန္တဲ့ လမ္းေလးေတြကိုသတိရတယ္ဗ်ာ။ အိမ္ျပန္လမ္းမွာမ်ားဆိုရင္ ကုကၠဳိ ပင္ေတြဟာ စိမ္းေနမွာလား။ ၿမိဳ့အ၀င္၀ က ၿမိဳ့အ၀င္ည တည္းခိုခန္းေရွ့မွာေရာ လူေတြစည္ေနဦးမယ္ထင္တယ္။ ငယ္ငယ္ကတက္ခဲ့တဲ့ေက်ာင္း စိန္ေမရီဟာလည္း ျပန္လာရင္ စိမ္းကားမေနတန္ေကာင္းပါဘူးေလ။ သတိရမိတာကေတာ့ စိန္ပန္းေတြပြင့္တဲ့အခ်ိန္ဗ်ာ။ ဘယ္လို ရာသီမွန္းေတာင္မမွတ္မိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ထင္ထင္ရွားရွားပါပဲ။ အရီးတို႔အိမ္ေရွ႔က စိန္ပန္းပင္ၾကီးရွိေသးရဲ့လား။ ငယ္ငယ္က ကစားေဖာ္ ေခ်ာင္းကေလးကေရာ ဒီအခ်ိန္ဆို ေရေတြတေဖြးေဖြး ျဖစ္ေနမလား။ ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့တဲ့ေနရာ ျပန္မရေတာ့ပါဘူးေလ။ သတိရမိတယ္ဗ်ာ ေခ်ာင္းထဲေရသြားကူးလို႔ကေတာ့ အေမဒုတ္တေခ်ာင္းနဲ႔လာမွပဲ ျပန္တက္ခဲ့တာေတြ။ မိုးရာသီအစ ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ဆို ထီးေတြေဆာင္းလို႔ အေမက ေက်ာင္းလိုက္ပို႔တယ္။ ဪ အေမေတာင္ ဇရာေတြေထာင္းလို႔ ပ်ဳိရြယ္မေနေတာ့ဘူးေလ။ တခါတခါမွာ ဘာျဖစ္ျဖစ္ဆိုၿပီး အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္ဗ်ာ။ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ဆႏၵေတြ လုိအင္ေတြ အကုန္ထားၿပီး အိမ္မွာအေမနဲ႔တူတူ ေနခ်င္ေသးတယ္ဗ်ာ။ ျဖစ္နိဳင္ပါ့မလားေတာ့မသိဘူးဗ်ာ။ လူဆိုတာ ေတာ္ရာမွာဘဲေနရမွဆိုတာၾကီးဗ်ာ။ မျဖစ္နိဳင္ေသးပါဘူးဗ်ာ။ ဆရာေက်ာ္၀င္း ေရးသလို ကမာၻၾကီးျပားလာရင္ေတာ့ တမ်ိဳးေပါ့ဗ်ာ။ ၿမိဳ့ကေလး အျပားကမာၻထဲ ၀င္ဖို႔က လိုပါေသးတယ္ဗ်ာ။ ဖတ္လို႔ေကာင္းမေကာင္းေတာ့မသိဘူးဗ်ာ။ မိုးေအးေအးနဲ႔ေစာင္ၿခံဳထဲကေန ေရးေနတာ။
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment